Waar de wielen je brengen

Meestal schrijf ik dit soort stukjes als ik ergens geweest ben en iets me is opgevallen. Het coronajaar zorgde voor minder bezoeken aan andere plekken. Hoewel het leven zich niet laat verklaren op basis van Actie = Reactie, kan het zomaar zijn dat het coronajaar er aan heeft bijgedragen dat ik weer wat aan het …

Geen water in de nevelstad

Van Tilburg naar Leuven fietste ik, een rechte streep naar het zuiden over voormalige spoorbanen die omgezet zjin naar snelfietspaden. Het was zomers weer, en de bidons raakten sneller leeg. Waar ben ik, vroeg ik mij af, en dat was niet een vraag om te beantwoorden was met GPS-coordinaten. Ergens tussen Herentals en Aarschot, zoveel …

De binnenstad van Utrecht

Vorige week moest ik in de binnenstad zijn. Normaal is dat niet zo’n nieuws. Nu was het voor het eerst in twee maanden. Corona, weet u nu direct. Wat opviel was de rust. Alsof het zondagochtend was, in plaats van een doordeweekse dag. Geen kip, geen hond, geen mens op de Nieuwegracht. De fietsen en …

Een appel op de grens

En toen ging het toch regenen. De wolken groeiden gestaag aan de horizon, en de studie van de blauwe pixels op de buienradar beloofde ook weinig goeds. Maar regen is er niet tot de druppels vallen. Ik fiets in het midden van Duitsland, in de Harz. Tot 30 jaar geleden was dit een levensgevaarlijk gebied …

Bossen (het verloren landgoed Wallenburg)

Bossen lijken altijd hetzelfde. Vooral als je er snel doorheen fietst. Eindeloze bomen doorsneden door paden. Onderweg naar de uitgang van het bos blijkt het toch weer ingewikkelder.  Want wat natuurreservaat is, was niet altijd natuur. Landgoed Wallenburg blijkt een verloren landgoed in de bossen nabij Zeist en Austerlitz te zijn.  Eind 18e eeuw kwam …